fiction about Johnny's Family

“ยูยะจ๊ะ...นี่พ่อคนใหม่ของลูกนะ....ส่วนนี่คือ.....”

 

“ฉันชื่อยามาชิตะ โทโมฮิสะ....เป็นพี่ชายของนายนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”

 

 

.

.

 

.

 

.

 

 

Between Us

Yamashita Tomohisa X Tegoshi Yuya

 

 

 

 

 

Intro

 

 

 

“เจ้าเด็กเปี๊ยก! อย่าหนีนะ!!”

“แบร่~ แน่จริงก็ตามเค้าให้ทันสิ ตาลุงบ้า~~”

 

 

ภาพเหตุการณ์ที่เด็กชายต่างวัยสองคนวิ่งไล่กันไปมาจนทั่วบริเวณบ้านดูเหมือนจะกลายเป็นภาพที่คุ้นชินตาไปเสียแล้วสำหรับบ้านยามาชิตะแห่งนี้ เสียงฝีเท้าที่ดังตึงตังและเสียงตะโกนแข่งกันของคนทั้งคู่กลายเป็นเสียงที่ถ้าวันใดวันหนึ่งไม่ได้ยินคงจะเงียบหูพิกล และเมื่อทั้งสองอย่างมารวมกัน แม้หลายคนจะเห็นว่ามันเป็นภาพที่ดูวุ่นวายมากแค่ไหน แต่สำหรับบ้านยามาชิตะแล้ว ภาพเหตุการณ์นี้กลายเป็นสมบัติล้ำค่าที่แสดงถึงความมีชีวิตชีวาของบ้านและเป็นความหมายของคำว่า ‘ครอบครัว’ อย่างแท้จริง

 

 

ชายหนุ่มวัยกลางคนกับหญิงสาวในวัยไม่ต่างกันนักนั่งมองดูภาพเหตุการณ์นี้อย่างมีความสุข ใครล่ะจะคิดว่าทั้งเขาและเธอจะได้มานั่งดูเด็กสองคนวิ่งไล่กันในเวลานี้ด้วยกันหลังจากที่พวกเขาแยกจากกันไปเมื่อสิบห้าปีก่อน

 

“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจะได้นั่งมองลูกๆวิ่งไล่กันแบบนี้กับคุณ” หญิงสาวเอียงศีรษะพิงไหล่กว้างของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกัน ดวงตาของเธอฉายแววประกายแห่งความสุขออกมาอย่างชัดเจน

 

“ผมก็เหมือนกัน...ยิ่งลูกของเราเข้ากันได้ดีแบบนี้ ผมค่อยเบาใจ เจ้าโทโมะยิ่งมีนิสัยขี้แกล้งอยู่ด้วย”

 

“ไม่หรอกค่ะ...ยูจังก็ใช่ย่อยซะที่ไหน เห็นตัวเล็กๆแบบนี้ก็เถอะ ดื้อซะจนไม่มีใครเอาอยู่เลย” เธอพูดพลางหัวเราะ “ต้องโทโมะคุงนี่แหละถึงจะปราบเด็กดื้ออย่างยูจังได้อยู่หมัด”

 

 

ทั้งสองคนมองเด็กตัวเล็กที่ถูกเด็กชายตัวโตวิ่งไล่ด้วยรอยยิ้ม ยูจังหรือ เทโกชิ ยูยะ เด็กชายวัยเพียงหกขวบกำลังหัวเราะร่าเมื่อได้เห็นพี่ชายต่างสายเลือดสะดุดรถบังคับของเขาจนล้มลงไปนอนกับพื้น แต่การที่มัวแต่หัวเราะเยาะพี่ชายตัวเองอยู่นั่นเอง ทำให้ยูยะลืมไปว่าตัวเองกำลังวิ่งหนีพี่ชายอยู่ เป็นเหตุให้พี่ชายต่างวัยรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปตะครุบตัวน้องชายจอมซนได้ทันท่วงที

 

“จับได้แล้วเจ้าตัวยุ่ง มาให้พี่ลงโทษซะดีๆ” สองแขนของผู้เป็นพี่ชายรัดตัวเด็กน้อยตัวเล็กผู้เป็นน้องเอาไว้แน่น....ดูซิว่าเขากอดไว้ทั้งตัวแบบนี้แล้วจะหนีไปไหนได้อีกไหม~

“อื้ออ! ปล่อยเค้านะตาลุงบ้า โรคจิต วิตถาร!”

“ว่าใครเป็นตาลุงบ้า โรคจิต วิตถารหา!? เดี๋ยวเถอะ จะจับตีก้นลงโทษเสียให้เข็ด!”

“ไม่กลัวหรอก ตาลุงบ้าปล่อยเค้าเดี๋ยวนี้น้า~~!!!”

 

ร่างน้อยดิ้นพราดๆ หวังจะได้หลุดออกจากอ้อมแขนของผู้เป็นพี่ชาย แต่ดิ้นจนเหนื่อยแค่ไหนก็ไม่หลุดเสียที จนในที่สุดก็เป็นฝ่ายยอมแพ้ทำตัวนิ่งๆ ยอมให้อีกฝ่ายกอดอยู่อย่างนั้น

 

โทโมะ หรือ ยามาชิตะ โทโมฮิสะ เด็กชายวัยสิบสี่ปีผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชาย ยิ้มออกมาอย่างสมใจที่ในที่สุดเจ้าตัวซนตัวนี้ก็ยอมหยุดนิ่งซะที ถ้ายังดิ้นต่ออีกนิดเขาก็คงหมดแรงแล้วเหมือนกัน

 

 

“เหนื่อยละสิเรา ตัวก็เล็กแค่นี้ฤทธิ์เยอะจริงๆ มานี่มา เดี๋ยวจะพาไปอาบน้ำ” โทโมฮิสะมองเด็กชายตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนเขาหายใจหอบด้วยความเหนื่อย แต่ฤทธิ์ของยูยะก็ยังไม่หมดแค่นี้ เมื่อเจ้าตัวยุ่งของเขายังหันหน้ามาเถียงต่ออีกครั้ง

 

“ไม่เอา!! เค้าโตแล้วอาบเองได้ ลุงก็อยู่ส่วนลุงเหอะ”

“เดี๋ยวเถอะ เรียกใครลุงห๊ะ! บอกให้เรียกพี่ชายไง ‘พี่ชาย’ ไหนพูดซิ”

“พี่ชาย...” ยูยะพูดค้างไว้พลางมองหน้าพี่ชายตัวเองที่กำลังยิ้มแล้วยิ้มหวานตอบ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ...แล้วพูดตะโกนออกมาเสียงดังว่า....

 

 

“...ซะที่ไหนเล่า! ตาลุงๆๆๆๆๆ ตาลุงบ้าวิตถาร~~~!!!!!!!!!”

 

 

 

โป๊ก !!

 

 

“นี่แน่ะยูจัง ไปเรียกพี่เขาว่าลุงบ้าวิตถารได้ยังไงกันหืม? เดี๋ยวเถอะนะเรานี่ชักจะเอาใหญ่แล้ว....โทโมะคุงก็อย่าไปเอาใจยูจังมากนะลูก ตีได้ตีเลย แม่อนุญาต” ประโยคหลังคุณนายเทโกชิหันไปพูดกับลูกชายคนใหม่พลางยิ้มหวานปิดท้ายให้อย่างใจดี โทโมฮิสะยิ้มตอบเก้อๆ หันไปมองเด็กตัวน้อยที่ตอนนี้ทำหน้าเบะคล้ายจะร้องไห้อยู่รอมร่อหลังจากโดนผู้เป็นแม่เขกหัวเข้าให้โทษฐานปากดีเกินเหตุ

 

....ถึงแม้เจ้าตัวเล็กนี่จะสมควรถูกลงโทษก็เถอะ แต่พอเห็นอย่างนี้แล้วเขาก็ใจอ่อนยอมให้ทุกทีสิน้า...

 

 

“โอ๋ๆ~ อย่าร้องนะตัวเล็ก เจ็บเหรอ เดี๋ยวพี่เป่าเพี้ยงให้ก็หายแล้ว มา เพี้ยงๆ หายแล้วใช่เปล่าหืม?” แค่พูดยังไม่พอสำหรับพี่ชายอย่างยามาชิตะ โทโมฮิสะ เพราะนอกจากพูดปลอบอย่างพี่ชายที่แสนดีแล้ว ยังมีออฟชั่นเสริมคือจูบปลอบขวัญอีกด้วย ทำเอาคนถูกปลอบถึงกับน้ำตาเหือดแห้งหายไปในพริบตา แต่กลับมีร่องรอยของความเขินอายปรากฏขึ้นบนใบหน้าเล็กแทน

 

 

“บ-บ้า ลุงบ้า เป่าอะไรมามีแต่น้ำลายอะยึ๋ย ไม่เอาแล้วเค้าไปอาบน้ำดีกว่า ไม่เล่นกับลุงแล้ว”

 

ร่างเล็กยกมือขึ้นถูๆ ตรงศีรษะบริเวณที่ถูกผู้เป็นแม่เขกซึ่งเป็นที่เดียวกับที่ถูกจูบปลอบขวัญจากพี่ชายเมื่อครู่นั่นล่ะ โทโมฮิสะมองการกระทำน่ารักนั้นด้วยรอยยิ้ม และเพื่อไม่ให้ยูยะดิ้นหนีไปเสียก่อน เด็กชายจึงรีบอุ้มผู้เป็นน้องขึ้นพาดบ่าแล้วพาเดินไปยังห้องน้ำทันที

 

 

“เดี๋ยวผมพาน้องไปอาบน้ำก่อนนะครับ” โทโมฮิสะหันมาพูดสั้นๆ กับคุณนายเทโกชิก่อนจะเดินจากไปเร็วๆ พร้อมกับเด็กตัวน้อยที่ยังคงออกฤทธิ์ดิ้นได้ดิ้นดีแม้จะอยู่บนบ่าของเขาก็ตาม จนกระทั่งเขาต้องขู่ว่าจะตกลงไปแข้งขาหักนั่นแหละจึงจะยอมอยู่นิ่งเสียที

 

 

 

คุณนายเทโกชิยืนมองเด็กสองคนที่พากันไปอาบน้ำด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข.......โทโมะคุงนี่ร้ายจริงๆ ไม่ต้องใช้วิธีการลงโทษแบบเธอแต่ก็สามารถจัดการยูจังได้อยู่หมัดเพียงแค่จูบเดียวสินะ.....

 

“คิดอะไรอยู่หืม?” คุณยามาชิตะเดินเข้ามาโอบบ่าผู้เป็นภรรยาอย่างรักใคร่ “ทำหน้าแบบนี้คิดอะไรอยู่บอกมาซะดีๆ”

 

“แหมคุณก็...ฉันก็แค่คิดว่า เด็กสองคนนี้เข้ากันได้ดีจังเลย แค่นั้นเอง”

 

ผู้เป็นสามีมองตามหลังเด็กสองคนที่ว่าแล้วอมยิ้ม “นั่นสิ ผมก็ว่าอย่างนั้น”

“คุณคะ ฉันมีความสุขจังเลยค่ะที่มีวันนี้...กับคุณ และลูกๆ ของเราสองคน”

“ผมก็มีความสุขเหมือนกัน....ไปเถอะ เย็นแล้ว ไปทำข้าวเย็นกันดีกว่า เดี๋ยวผมเป็นลูกมือคุณเอง”

 

 

สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันพากันเดินกระหนุงกระหนิงไปยังห้องครัว......เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และทุกๆ อย่างในบ้านหลังนี้ได้หลอมรวมกันกลายเป็นความสุขของคนทั้งสี่คน...พ่อ แม่ และลูกชายทั้งสอง........

 

 

ดูเหมือนนี่จะเป็นฉากจบอย่างแฮปปี้เอนดิ้งของละครหลายๆ เรื่องที่มีให้เห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน.....แต่ทว่า...ความเป็นจริงแล้ว.....

 

.

.

 

.

 

ความสุขนี้ มันอาจเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดเสียมากกว่า

 

เรื่องราวที่ไม่มีใครรู้ว่าจะดำเนินไปอย่างไร......และจะจบลง...เช่นไร?

 

 

 

 

To be continued

 

อินโทรอะไรกันนี่?? มาสั้นๆ แล้วก็ตัดจบฉับซะอย่างนั้น เหอๆๆ

เรื่องนี้ตั้งใจจะให้เป็นฟิคยาว แต่ก็นั่นล่ะ จะไปรอดไหมไม่รู้ ตอนอินโทรนี่ก็แต่งตั้งแต่เดือนตุลาแล้ว จนถึงตอนนี้ก็ยังแต่งตอน 1 ไม่จบเลย (ฮือ)

 

เด็ก 6 ขวบ กับพี่ชายอายุ 14 หึๆๆ ยังไงก็จะแต่งให้รอดล่ะ!!! ชอบเหลือเกินโชตะเนี่ย5555555

เอามาแปะไว้ที่นี่ที่แรกเลยย เดี๋ยวไว้แต่งได้หลายๆ ตอนก่อนค่อยเอาไปลงบอร์ดละกันเนะ ~

(ทำไมช่วงนี้ขยันแต่งฟิคจัง...อาจเพราะกำลังเครียดมั้ง งานเยอะเกิน T^T)