fiction about Johnny's Family

 

[Short Fiction]  Bewitch *

» มนตร์เสน่ห์ของความรักที่ยากจะถอนตัว

Sanada Yuma X Nozawa Yuki

 

 

 

Chapter 3.1

 

 

และในที่สุดคืนนั้น ซานาดะ ยูมะก็ได้นอนที่ห้องของยูกิจริงๆ ตามที่เขาต้องการ ทว่า...ร่างบางผู้เป็นเจ้าของห้องกลับหนีไปนอนที่ห้องนอนใหญ่ของผู้เป็นแม่เสียได้ แถมยังล็อคประตู ขังตัวเองไว้ในนั้นจนถึงเช้า

 

ดังนั้นในเช้าวันจันทร์วันนี้ ยูมะจึงรีบตื่นแต่เช้าตรู่ตั้งแต่ดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้นเสียด้วยซ้ำ ถ้าจะพูดกันตามตรง เมื่อคืนเขานอนไม่หลับเอาเสียเลย ก็หลังจากที่ยูกิอาบน้ำเสร็จก็เข้าห้องนอนคุณนายโนซาว่าไปทันทีโดยที่ไม่พูดอะไรกับเขาสักคำ และด้วยท่าทางที่แปลกไปของยูกินั่นเองทำให้เขาได้แต่นอนกระวนกระวายใจ ต้องรีบลุกจากเตียงขึ้นมาคอยคนร่างบางในเช้าวันนี้นั่นละ

 

..แกร๊ก..

 

เสียงเปิดประตูที่ได้ยินทำให้ยูมะเผลอสะดุ้งตัวเล็กๆ ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเมื่อเห็นยูกิหันมามองที่เขา

 

“อ..อรุณสวัสดิ์ยูกิ นายตื่นเช้าจัง”

ร่างหนายิ้มและทักทายคนร่างบางที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องอย่างสดใสเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แต่ทว่าโนซาว่า ยูกิกลับเอาแต่ยืนจ้องเขาอยู่อย่างนั้นราวกับว่าเขาเป็นสิ่งมหัศจรรย์พันลึกอย่างนั้นแหละ- -”

 

“นาย...มานั่งหลับตรงนี้ทำไม ห้องนอนก็มีทำไมไม่ไปนอนดีๆ บ้ารึเปล่าเนี่ย”

“เปลี่ยนบรรยากาศน่ะ ฮะๆ...” ยูมะได้แต่หัวเราะแหะๆ เมื่อสุดท้ายแล้วเขาก็หาเรื่องเบี่ยงเบนความสนใจยูกิไม่ได้จริงๆ ...ตอนแรกกะจะนั่งรอดีๆ หรอกนะ แต่คงเป็นเพราะเมื่อคืนหลับๆ ตื่นๆ ทำให้เผลอหลับไปได้น่ะสิ

 

“เปลี่ยนบรรยากาศ?” ยูกิพูดทวนคำ หรี่ตาลงนิดๆ “....ประสาทรึไง!”

ว่าจบก็เดินเร็วๆ ไปทางห้องน้ำก่อนจะผลุบหายเข้าไปในทันที ทิ้งให้คนตัวหนายืนเคว้งอยู่ด้านนอกด้วยความไม่เข้าใจ

 

อืม...แปลกแฮะ เมื่อคืนที่เห็นไม่ใช่แบบนี้นี่นา

เห็นนิ่งไปเสียจนเขาแอบเกรง คิดไปต่างๆ นาๆ ว่ายูกิโกรธอะไรรึเปล่า ไม่พอใจเขาเรื่องอะไรหรือยังไง แต่เท่าที่เห็นในเช้าวันนี้ดูเหมือนจะปกติดีนี่นะ?

 

บางทีเขาอาจคิดมากไปเองก็ได้

 

พอคิดได้อย่างนั้นก็พยักหน้าหงึกหงักกับตัวเองเป็นการใหญ่....เฮ้อ...รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกเลยแฮะ

 

 

“อะไรของนาย ยังมายืนอยู่ตรงนี้อีก โรงเรียนน่ะจะไปไหม?”

ยูกิเอ่ยทักเมื่อยังเห็นซานาดะ ยูมะยืนอยู่ที่เดิม ทั้งๆ ที่เขาอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วแต่หมอนี่ก็ยังไม่ขยับไปไหนอีก เป็นบ้าไปแล้วจริงๆ ใช่ไหมนะ- -”

 

คนถูกทักกลับเอาแต่อมยิ้มไม่ได้พูดตอบอะไร นั่นยิ่งทำให้ยูกิขมวดคิ้วด้วยความสงสัย....หมอนี่ สมองต้องไม่ปกติไปแล้วแน่ๆ เอาแต่ยิ้มอย่างเดียวเหมือนคนบ้าเลยจริงๆ

สงสัยคงเป็นผลข้างเคียงของไอ้น้ำต้องมนตร์อะไรนั่นล่ะมั้ง

 

คิดมาถึงตรงนี้ยูกิก็รู้สึกวูบๆ ในใจนิดหน่อย แต่ร่างบางเลือกที่จะมองข้ามความรู้สึกนั่นไป....เมื่อคืนเขานอนคิดเรื่องนี้ทั้งคืน แล้วก็สรุปกับตัวเองว่าจะเลิกสนใจเกี่ยวกับเรื่องไอ้น้ำบ้าๆ นั่น ทำตัวให้เป็นปกติ แล้วรอให้ครบเจ็ดวันก็เท่านั้นเอง

แค่เท่านั้นเรื่องราวบ้าๆ นี่ก็จะจบลง....แล้วก็จะได้ไม่มีอะไรมากวนใจเขาอีก

 

ยูกิลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนตัวเองไปเพื่อจะได้เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปโรงเรียนตามปกติ แต่เมื่อเข้าไปเห็นสภาพห้องนอนที่มันเรียบร้อยผิดกับที่คาดไว้ก็อดอึ้งไม่ได้

 

คนอย่างซานาดะ ยูมะน่ะนะจัดห้องนอนให้เขา ?

แม้แต่เตียงนอนยังเรียบร้อยเลยเถอะ ผ้าห่มก็ถูกพับไว้อย่างดีที่ปลายเตียงด้วย

 

มองไปรอบๆ อีกสักพัก แล้วก็เผลอยิ้มออกมาบางๆ ......

บางที...นี่อาจจะเป็นข้อดีเพียงข้อเดียวของน้ำต้องมนตร์นั่นล่ะมั้งนะ

 

 

.

.

 

.

 

“ยูกิอรุณสวัสดิ์”

“อรุณสวัสดิ์โชตะ” ร่างบางเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเอ่ยทักเพื่อนที่นั่งประจำที่อยู่ก่อนแล้ว “มานานแล้วเหรอ”

“ก็สักพักน่ะ” โชตะเอ่ยตอบก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นใครอีกคนเดินตามหลังยูกิเข้ามาในห้องด้วย

 

“อรุณสวัสดิ์ทุกคน~”

“อ้าว ซานาดะ วันนี้มาเช้าจัง” โชตะถามด้วยความสงสัยกึ่งแปลกใจเล็กๆ...ปกติแล้วถ้าออดไม่ดัง ก็ไม่มีทางได้เห็นซานาดะ ยูมะอยู่ในห้องเรียนหรอก

“ฉันมาพร้อมยูกิน่ะ”

“อืม...มาพร้อมยูกิ.......เอ๋!!!!!!!!?????”

 

เสียงอุทานด้วยความตกใจของผู้เป็นเพื่อนทำเอายูกิรีบปิดปากโชตะแทบไม่ทัน แต่ก็ดูเหมือนจะช้าไปอยู่ดีเพราะสายตาของทุกคนที่อยู่ในห้องได้จับจ้องมาที่เขาและซานาดะ ยูมะอย่างรวดเร็ว และก่อนที่ยูกิจะได้ตั้งตัว ทุกคนในห้องก็เข้ามารุมเขาและยูมะกันยกใหญ่

 

“ในที่สุดก็เปิดตัวแล้วเหรอวะไอ้ยูมะ”

“ยินดีด้วยนะจ๊ะคู่รักคู่ใหม่ของห้องเรา”

“เห็นกัดกันอยู่ทุกวัน ไปแอบปลูกดอกรักกันเมื่อไหร่เนี่ย”

“แหม คู่สามีภรรยาคู่นี้น่าอิจฉาจังเว้ย”

 

“หยุดก่อน!!!”

ยูกิตะเบ็งเสียงจนคอเจ็บไปหมด แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะมาใส่ใจตอนนี้ เรื่องเดียวที่เขาสนใจขณะนี้ก็คือคำพูดบ้าๆ ที่เพื่อนในห้องพูดกับเขาและซานาดะ ยูมะเมื่อกี้ต่างหากเล่า!!!

 

“พูดอะไรกันน่ะ ใครเป็นคู่รักคู่ใหม่อะไร ใครรักใคร อย่ามาโมเมกันอย่างนี้สิ”

“อ้าว พวกนายไม่ได้คบกันแล้วหรอกหรือ” ใครคนหนึ่งถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

“ไม่!!!” ยูกิยืนยันหนักแน่น “และก็ไม่มีทางด้วย ทำไมถึงคิดกันแบบนั้น?”

 

“ฉันว่า คงเพราะพวกเราไม่เคยเห็นนายกับซานาดะมาโรงเรียนพร้อมกันล่ะมั้ง เลยคิดว่าพวกนาย....” โชตะพูดได้แค่นั้น เสียงยูกิก็ดังกลบเสียก่อน

“คบกัน งั้นสิ?”

 

พอเห็นเพื่อนรักพยักหน้า ร่างบางก็ถอนหายใจออกมา

“แค่มาโรงเรียนพร้อมกันแค่นี้ ทำไมต้องคิดไปไกลขนาดนั้นด้วย”

“ก็ นายเคยพูดเองไม่ใช่เหรอโนซาว่า” เพื่อนชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา “ว่าวันไหนที่นายกับซานาดะมาโรงเรียนพร้อมกันได้ วันนั้นค่อยพูดว่านายคบกับซานาดะเป็นแฟนน่ะ”

 

เขาเคยพูดอย่างนั้นหรือ.....ทำไมจำไม่เห็นได้เลย

 

“ตอนนั้นฉันคงพูดไปอย่างนั้นเอง ไม่คิดว่าจะเก็บมาคิดจริงจังกันขนาดนี้นี่นา”

“แต่ฉันจริงจังกับนายนะยูกิ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 “เอ๋ ?”

 

 

 

โนซาว่า ยูกิใช้เวลานานกว่าห้านาทีกว่าที่จะหาเสียงตัวเองเจอ ร่างบางจ้องหน้าคนพูดที่ยืนเงียบมาได้ตั้งนาน แต่พอเปิดปากพูดเท่านั้นก็ดันพูดอะไรที่มันทำให้เขาแอบหวั่นไหวไปซะได้

ท่องไว้สิยูกิ หมอนี่โดนต้องมนตร์ ไม่ได้พูดออกมา...จากใจจริงหรอก ....

 

“มะ...หมายความว่า.....นาย....” โชตะพูดค้างได้แค่นั้น ซานาดะ ยูมะก็พูดต่อด้วยประโยคที่...ทำให้ทุกคนในห้องชะงักค้างไปในทันที

 

 

“ฉันบอกนายตรงนี้อีกครั้งก็ได้นะยูกิ...ต่อหน้าทุกคนในห้องนี้...”

 

“....ว่าฉันชอบนายจริงๆ โนซาว่า ยูกิ”

 

“แล้วนาย.......จะว่ายังไง.....?”

 

 

.

.

 

 

 

 

“คบกันเลยสิ”

 

“จะบ้าเหรอโชตะ! พูดอะไรน่ะ จะให้ฉันไปคบกับหมอนั่นได้ยังไง” ยูกิพูดด้วยอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก จากเหตุการณ์เมื่อเช้าที่นายซานาดะบอกรักเขาต่อหน้าคนทั้งห้องนั่น ยูกิก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ทั้งโกรธทั้งอายปนเปกันไปหมด ก็ใครจะไปคิดว่านายนั่นจะบ้าถึงขนาดพูดอย่างนั้นออกมาต่อหน้าคนทั้งห้องกันล่ะ!?

 

แต่ มันคงไม่แปลกสินะถ้านี่มันเป็นผลกระทบจากน้ำต้องมนตร์อะไรนั่น

 

“ก็ในเมื่อใจตรงกันแล้วทำไมจะคบกันไม่ได้ ฉันไม่เห็นว่ามันจะมีเหตุผลอะไรอย่างอื่นเลยที่นายจะปฏิเสธซานาดะ”

“อ..อะไรของนายโชตะ ฉัน...ไม่ได้ชอบหมอนั่นสักหน่อย ใจตรงกันที่ไหน นายเอาอะไรมาพูด”

 

ยูกิมองหน้าเพื่อนสนิท แล้วก็ต้องหลบตาวูบทันทีที่โชตะจ้องตาเขาด้วยใบหน้าจริงจัง

“ฉันรู้จักกับนายมากี่ปีแล้ว จำได้ไหม...แล้วทำไมฉันจะไม่รู้ว่านายคิดอะไร...กับซานาดะ ยูมะ”

 

ได้ฟังคำพูดของเพื่อนแล้ว ร่างบางก็เบือนหน้าหลบสายตาจริงจังของโชตะก่อนจะนั่งลงกับพื้นชั้นดาดฟ้า

 

“ทำไมล่ะยูกิ...นายมีเหตุผลอะไรที่จะไม่คบกั.....”

“ฉัน...” จู่ๆ ร่างบางก็โพล่งขึ้นมาเสียงดัง ทำให้ผู้เป็นเพื่อนต้องชะงักคำพูดตัวเองไว้แค่นั้นก่อนจะนั่งลงตาม

“ฉัน.....มีเรื่องจะเล่าให้นายฟัง”

 

เรื่องที่ฉันก็ยังไม่อยากจะเชื่อจนถึงตอนนี้เหมือนกันล่ะโชตะ

 

 

To be continued

 

อะไรนี่ หายไปชาติกว่า โผล่มาเป็นจุด -*-

เอาเป็นว่า จะพยายามเอาตอน 3.2 มาลงต่อเร็วๆนี้ค่ะ

อยากจบให้ลงใน 3.2 นะ แต่สงสัยจะจบไม่ลงแน่ๆ มันยืด -*- คิดว่าน่าจะ 4 ตอนจบละมั้งนะฟิคเรื่องนี้

ยังไงๆก็ต้องแต่งเรื่องนี้ให้จบให้ได้ !